Ο διαπρεπέστερος «κλεφτοκαναρινάς» της ιστορίας
Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
Η ευρηματικότητα σε περιόδους οικονομικών κρίσεων δεν έχει τέλος. Aξίζει να μνημονεύσουμε έναν ακαταγώνιστο «κλεπτοκαναρινά», ειδικότητα που εμφανίστηκε το 1931 στο πάνθεον των απατεώνων. Ο ήρωάς μας ονομαζόταν Νικόλαος Μ., καταγόταν από την Κυπαρισσία και είχε αδυναμία, μέχρι σημείου ψύχωσης, με τα μικρά κίτρινα πτερωτά. Η πρωτοτυπία της δράσης του καταγράφηκε στα χρονικά της εποχής, αφού όμοιός του δεν φάνηκε έκτοτε στον ορίζοντα.
Ένα πρωί εμφανίστηκε στο σπίτι και στη σύζυγο απουσιάζοντος γιατρού, στο κέντρο του Πειραιώς. Στο μπαλκόνι του σπιτιού ένα υπερήφανο γερμανικό καναρίνι ξεσήκωνε τη γειτονιά με το κελάιδημά του. Ο Νίκος εμφανίστηκε κρατώντας ένα υπερπολυτελές κλουβί με χρωματιστές χάντρες και ισχυρίστηκε ότι τον έστειλε ο γιατρός να φέρει το καναρίνι που είχε στο κλουβί του για να ζευγαρώσει με το δικό τους. Με χαρά η σύζυγος έσπευσε να ανταποκριθεί στην… θεάρεστη επιθυμία του συζύγου της.
― Φέρτε και λίγο νερό γιατί το καναρίνι αν δεν λουστεί δεν τραγουδάει, ισχυρίστηκε ο Νίκος. Μέχρι να φέρει η κυρία το νερό, άφαντος ο Νίκος με τα δύο καναρίνια.
Συνελήφθη και ύστερα από ολιγόμηνη φυλάκιση πάλι τα ίδια. Στέναξαν τα καναρίνια όλης της Αττικής, ιδιαιτέρως δε τα γερμανικά, στα οποία φαίνεται πως είχε αδυναμία. Εξάλλου πωλούντο και πιο εύκολα στους φίλους του είδους και αξία τους κυμαινόταν μεταξύ 1.000 – 1.500 δραχμών έκαστο, ποσόν αξιοσέβαστο για δύσκολες εποχές. Τον Απρίλιο του 1931, οι καταγγελίες η μία μετά την άλλη έφθαναν στη Γενική Ασφάλεια. Όλοι έκαναν λόγο για το σκουρόχρωμο και κακοντυμένο νεαρό με το χρυσό δόντι. Οπότε, ήταν εύκολο για την Ασφάλεια να συλλάβει εκ νέου τον Νίκο, ο οποίος κατόρθωσε σε ηλικία μόλις 25 ετών να έχει ήδη καταδικαστεί είκοσι φορές σε φυλακίσεις από 3 έως 6 μήνες ως διακεκριμένος και μοναδικός «κλεφτοκαναρινάς»!

«Ο Μικρός Ρωμηός» συμπληρώνει εφέτος 130 χρόνια ζωής (1886-2016). Συνεχίζει την πορεία του, έστω και υπό λίαν δυσμενείς συνθήκες. Από τότε που ο Παναγιώτης Θεοδοσίου εξέδωσε το πρώτο φύλλο της μέχρι σήμερα γνώρισε ευτυχείς ημέρες, δυσκολίες, μεγαλεία, διακοπές της κυκλοφορίας του.
«Ο Μικρός Ρωμηός» ποτέ δεν ανήκε στα προνομιούχα έντυπα, αλλά υπηρέτησε πάντα πιστά και με αυταπάρνηση τη γενέτειρά του. Από το 1989 που επανεκδόθηκε, με τη μορφή που έφθασε στις ημέρες μας, πρωτοπόρησε δημιουργώντας νέα παράδοση και εισάγοντας ευρηματικές μεθόδους παρουσίασης του Αθηναϊκού παρελθόντος. 





