Οι επιγραφές οδοντιατρείων και ο πόλεμος που ξέσπασε το 1932 για ένα παράλογο νομοσχέδιο
Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.
Πόλεμος ξέσπασε το 1932 όταν ο υπουργός Υγιεινής Β. Βαρδόπουλος για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους και λίγους μήνες πριν από τις εκλογές κατέθεσε νομοσχέδιο με το οποίο όλοι οι οδοντίατροι υποχρεώνονταν να αναγράφουν στις επιγραφές τους (ταμπέλες) μόνον τη λέξη «Οδοντίατρος». Το ζήτημα ήταν φλέγον και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Ακόμη εργάζονταν 100-150 πρακτικοί «αδειούχοι» «οίτινες κατά μεγάλην πλειοψηφίαν αγνοούσι και την γραφήν έτι και την ανάγνωσιν», όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής. Αυτούς ήθελε να εξυπηρετήσει ο υπουργός, αλλά ο πτυχιούχοι οδοντίατροι ξεσηκώθηκαν.
Πώς ήταν δυνατόν να εξισώνονται οι πρακτικοί οδοντίατροι που την έστηναν στα κουρεία και στους δρόμους με τανάλιες και μαντζούνια με τους επιστήμονες του «Οδοντιατρικού Σχολείου» ή των Οδοντιατρικών Σχολών του εξωτερικού ή ακόμη και με εκείνους που είχαν αποκτήσει παλαιότερα δίπλωμα από το περίφημο Ιατροσυνέδριο; Τις θέσεις των επιστημόνων οδοντιάτρων ανέλαβε να εκπροσωπήσει ο από διετίας (1930) ιδρυθείς Πανελλήνιος Οδοντιατρικός Σύλλογος. Πρώτα ζήτησε να καταργηθεί κάθε μορφή πρακτικού και άδεια να παίρνουν μόνον εκείνοι που θα εξετάζονταν από το Σύλλογο Καθηγητών του Οδοντιατρικού Σχολείου.
Στη συνέχεια ο Πανελλήνιος Σύλλογος ζήτησε την καθιέρωση τεσσάρων ειδών επιγραφών, ώστε να ξεκαθαρίζεται ποιοι ήταν πτυχιούχοι του Πανεπιστημίου ή του Ιατροσυνεδρίου και ποιοι είχαν πάρει άδεια με ευεργετικούς νόμους. Φαίνεται ωστόσο ότι η δύναμη των πρακτικών και της πελατείας τους ήταν ισχυρότερη αφού η κυβέρνηση Βενιζέλου τελικά ψήφισε το νομοσχέδιο Βαρδόπουλου, παρά τις αντιδράσεις του οδοντίατρου βουλευτή Ιωαννίνων Σ. Σταυρόπουλου. Προέβλεπε μάλιστα ο νόμος και διαδικασία για την έκδοση νέων αδειών σε πρακτικούς οδοντιάτρους. Τότε παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη όλη η διοίκηση του Πανελλήνιου Οδοντιατρικού Συλλόγου!
Πάντως ο νόμος δεν ίσχυσε αφού η νέα κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη δεν υπέγραψε το διάταγμα που θα έθετε σε ισχύ τις προβλέψεις του.


«Ο Μικρός Ρωμηός» συμπληρώνει εφέτος 130 χρόνια ζωής (1886-2016). Συνεχίζει την πορεία του, έστω και υπό λίαν δυσμενείς συνθήκες. Από τότε που ο Παναγιώτης Θεοδοσίου εξέδωσε το πρώτο φύλλο της μέχρι σήμερα γνώρισε ευτυχείς ημέρες, δυσκολίες, μεγαλεία, διακοπές της κυκλοφορίας του.
«Ο Μικρός Ρωμηός» ποτέ δεν ανήκε στα προνομιούχα έντυπα, αλλά υπηρέτησε πάντα πιστά και με αυταπάρνηση τη γενέτειρά του. Από το 1989 που επανεκδόθηκε, με τη μορφή που έφθασε στις ημέρες μας, πρωτοπόρησε δημιουργώντας νέα παράδοση και εισάγοντας ευρηματικές μεθόδους παρουσίασης του Αθηναϊκού παρελθόντος. 





