Η τρικομματική Κυβέρνηση που θεσμοθέτησε την ίδρυση κρατικής τηλεόρασης στην Ελλάδα

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Η ιστορία της πολύπαθης κρατικής τηλεόρασης είναι γραμμένη τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια και επηρεασμένη από τις δυσχερείς οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Συνθήκες που δικαιολογούν το γεγονός ότι με αναγκαστικό Nόμο του Ιανουαρίου 1951 γεννήθηκε το πρώτο θεσμικό πλαίσιο για την ίδρυση τηλεοπτικού σταθμού στην Ελλάδα. Στο μεταπολεμικό, μετεμφυλιακό κλίμα ήταν λογικό για την Kυβέρνηση και την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων να φροντίζει σε καιρό ειρήνης για τη διαφώτιση, διαπαιδαγώγηση, ψυχαγωγία και εξύψωση εν γένει του μορφωτικού επιπέδου των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σε περίπτωση πολέμου δε το ραδιόφωνο και τυχόν εγκατάσταση τηλεοπτική θα προοριζόταν «δια την τόνωσιν του αγωνιζομένου Έθνους, τηρουμένων των διεθνώς ανειλημμένων υποχρεώσεων, όσον αφορά την ισχύν και το μήκος κύματος»! Στο νομοθέτημα εκείνο αναφερόταν σαφώς ότι «επιτρέπεται η υπό του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης εγκατάστασις και λειτουργία Σταθμών Ραδιοφωνίας ή Τηλεοράσεως ή άλλης Ραδιοηλεκτρικής εφαρμογής και κλήσεως». Έτσι, νομιμοποιήθηκαν και όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που είχαν εγκαταστήσει οι Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά προβλέφθηκε και ότι σε περίπτωση πολέμου τα πάντα θα υπάγονταν στον έλεγχο και την εποπτεία του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης.
Η ίδρυση κρατικής τηλεόρασης έγινε πολλά χρόνια αργότερα, αλλά είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως η πρώτη θεσμοθέτησή της έγινε από την Kυβέρνηση που σχηματίστηκε από τα τρία κόμματα του κέντρου, το καλοκαίρι του 1950, με πρωθυπουργό τον Σοφοκλή Βενιζέλο και Αντιπρόεδρο τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο κατακερματισμός τότε των πολιτικών κομμάτων δεν βοηθούσε στην ύπαρξη βιώσιμης κυβέρνησης. Οπότε ο αναγκαστικός εκείνος νόμος υποβλήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο και υπεγράφη από τον βασιλιά Παύλο ενόσω ο τελευταίος βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, δημοσιεύθηκε κανονικά στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως αλλά κυρώθηκε εκ νέου αργότερα αφού προηγήθηκε η κύρωσή του από τη Βουλή των Ελλήνων.